ó blessuð sértu sveitin mín...

þegar ég las í stjörnuspánni minni í Birtu að mér yrði boðið í stutt en ánægjulegt ferðalag um helgina, bjóst ég ekki við því að á laugardagseftirmiðdegi væri ég að vaða kindaskít upp að klofi...en eins og sagt er þá er enginn spámaður í föðurlandi.

Siggi í Varmahlíð kom til okkar feðganna og þótti heldur sorglegt að keyra sveitahringinn..."hvergi bjórdós eða flaska í vegarkanti" það er rétt...nú á dögum verður enginn fullur í sveitinni nema kannski ég, svona við sérstök tilefni. Svo sannarlega sorgleg staðreynd. Man óljóst eftir því þegar kallar sátu inn í eldhúsi með afa og kerllingar inn í stofu með ömmu, kaffi og vodki öðru megin en sérrí hinumegin...þá riðu hetjur um héruð.

Svo hellti mamma niður þegar hún ætlaði að hella kaffinu í brúsann, rétt á eftir rakst litli bróðir í stofuborðið svo það skvettist úr kaffinu mínu...þá sagði amma "jæja það er víst best að hafa eitthvað til handa gestunum"...skömmu seinna kom Finnsi af næsta bæ og rétt á eftir honum feðgar á heimleið úr veiðitúr.
...algjör óþarfi að hringja og láta vita af komu sinni...þetta skilar sér allt saman



Í fyrsta sinn í þó nokkurn tíma dreymdi mig ekki ofbeldi, rifrildi, graftarkýli eða drepsóttir...þurfti trúlega bara að komast úr sollinum í borginni
...dreymdi bara rabbabara með sykri

fylgdist með rallakstursmanni koma úr síðustu beygjunni á lokahring, sá þegar skyndilega kviknaði í vélinni, hvatti ökumanninn áfram þar sem hann reyndi að mjaka bílnum síðasta spölinn, vorkenndi greyinu þegar hann fórnaði höndum í kyrrstæðum bíl, þremur metrum frá endamarkinu...
Mistök verða svo áþreifanleg í íþróttum.

netleysi

Það fer lítið fyrir sjónvarpsglápi hjá Brynjubræðrum af einhverjum ástæðum en nú þegar okkar góði netdíler hefur skrúfað fyrir alla utanaðkomandi vöfrun þá fer maður að uppgötva hinar ýmsu afþreyingar sem eru í boði á heimilinu. Netið er nefnilega algjört heróín...maður fer aftur og aftur á það og gleymir flestu öðru (var meira að segja orðinn dáldið frægt nafn inn á spurningakeppnisirkinu þar sem notendur með nöfn á borð við Hot´n´Sexy voru að dáðst að óendanlegri visku minni)...
nú jæja, ég sumsé stakk sjónvarpinu í samband og kveikti á...óhætt er að segja að áhrifin hafi orðið rosaleg, líkt og þegar óvanur ákveður á hápunkti drykkjunnar að nú sé góður tími til þess að fá sér sígarettu.
Fyrst voru fréttir, þær voru nú meinlausar, svo skipti ég...mamman í Malcolm var að taka þátt í þriggja sýslna fegurðarsamkeppni og pabbinn tapaði sér í undirbúningnum...svo komu bara auglýsingar!!! Hvað á það að þýða?! Skipti yfir á Sirkus þar sem ég fylgdist með Hugh Hefner staulast inn og út úr limósínu...aftur í Malcolm, mamman rúllaði að sjálfsögðu keppninni upp...skipti yfir á rúv þar sem mamman í svona var það ´76 hafði átt í einhverju kynferðislegu með tom jones-nágrannanum, það var fyndið, Red mátti alls ekki komast að þessu...skipti yfir á skjáinn og þá var O.C. byrjað og þar höfðu heilu heimshöfin runnið til sjávar, Caleb er dauður, þetta hlýtur að setja þættina í tímabundið limbó á meðan nýr erkióvinur verður til, bind reyndar miklar vonir við sjö af níu sem kom óvænt inn á sviðið sem svikahrappur með glás af mismunandi skilríkjum.
Nú var komið að þættinum sem ég ætlaði reyndar að sjá, eitthvað dæmi um sci-fi myndir, en það var svo margt á döfinni...batselorinn, idolið (Abdul víst bara sígrátandi og á barmi þess að vera sjálf rekin, úff kaldhæðnin...), survivor í einhverju bananalýðveldi og helvítis Teenage Wasteland þátturinn...
Reif mig á endanum upp úr sófanum og ákvað að heilsa upp á gamlan kunningja...hei þar var allt að gerast! Jói Skag með nýja færslu, eitt nýtt spjall á hressinu, yenið komið í tæpar 0,6 krónur, Úrval-útsýn með tilboð til Lissabon, þrjár konur að benda mér á leiðir við að uppfæra fullnægingu mína og gamla vinkonan (já ég trúi því statt og stöðugt að hún sé hún, tjékkið bara á nafninu...!) Hot´n´Sexy var mætt á irkið, að vísu að tala við Eldibrand en þegar ég kemst inn á topp tíu listann þá verður hún aftur mín...!!!

they coming to take me away ha ha ho ho hi hi...

Einn áhugaverðasti hluturinn sem við Brynjubræður fengum í arf frá Pedro er doðrantur einn tileinkaður samsærum ýmis konar.

Samsæri eru skemmtileg...

Hér kemur eitt...

Gullni þríhyrningurinn

Í frumskóginum milli Búrma, Tælands og Laos stóðu CIA, kínverska mafían og innfæddir ættbálkar fyrir umfangsmikilli ópíumrækt á árunum 1940 til 1970.
Ópíumið var flutt með flugvélum Air America til höfuðborgar Laos þar sem efninu var breytt í heróín í verksmiðjum Pepsi Cola, leppfyrirtæki CIA, en á þeim tíma sá lögfræðiskrifstofa Nixons um mál Pepsi. Heróíninu var svo smyglað til Bandaríkjanna innan í líkum bandarískra hermanna sem féllu í Víetnam.
Eftir að stríðinu lauk var allt í einu lítið um dauða hermenn en þá brugðu stjórnvöld á það ráð að búa til heljarinnar sögu um að allt væri krökkt af týndum hermönnum á vígvellinum. Reagan stjórnin sendi því leiðangra trekk í trekk til þess að finna týndu sauðina. Í raun voru þessir leiðangrar notaðir í yfirskini til þess að halda áfram ábótasamri millilandaverslun með hina eftirsóknu vöru...

Þar hafið þið það...kaupið Malt.

að degi loknum...

Núna þjáist ég af því sem hann karl faðir minn kallar sætþreytu...þ.e.a.s. þreyta eftir að hafa tekið all verulega á yfir daginn og það hefur maður sko gert!

Til hvers klífur maður fjall?

Það veit ég ekki en ég veit hvers vegna birnir klífa fjöll og það er fyndið!!!

Fyrir svona fjórtán eða fimmtán árum heyrði ég alveg hreint fáránlega lygasögu frá vini mínum. Sagan er í sjálfu sér ekkert svo skrýtin eða ótrúleg, þetta gerðist í gleðskap, tveimur mönnum sinnaðist og annar þeirra skallaði hinn svo stór sá á kauða.
Það sem gerði þessa sögu svo ótrúlega, svo ótrúlega að ég kallaði þennan vin minn fullum fetum lygara þann dag, er það að skallarinn skartaði, í stað hefðbundinna tanngarða, gulltönnum.
Einhvern veginn var mér það um megn að staðsetja í mínum veruleik, mann með gulltennur skallandi út og suður...

og árin liðu, gyllti skallarinn hvarf inn í nið tímans eins og svo margt annað truflar mann í skamman tíma en er svo léttvægt að ekki tekur að sinna því meir...

svo vindur sögu okkar til ársins 2005 er ég sat við eldhúsborð sem ég mun trúlega aldrei sitja við aftur að ég rak augu mín í litla frétt um erlendan tónlistarmann sem ætlaði að halda tónleika hér á landi en átti í erfiðleikum með það vegna óuppgerðar sektar sem viðkomandi hafði fengið á sig dæmda etfir að hann skallaði mann í gleðskap hér á landi fyrir einum fjórtán árum síðan...
þessi tónlistarmaður var Goldie.

Fyrirgefðu Óskar að ég kallaði þig lygara, veröldin mín bauð mér ekki upp á annað...

Þess ber að geta að Goldie gerði upp sín mál og er nú frjálst að ferðast til Íslands að vild og af því tilefni er rétt að benda á tónleika með honum þann 10. mars næstkomandi en þá á einmitt mamma mín afmæli.

Íslendingum finnst gaman að...

keyra niður Laugarveginn í smádruslum með risavaxin hljóðkerfi og hlusta á Sylvíu Nótt...

mæta á tónleika, til þess að spjalla við vini sína en gleyma auðvitað aldrei að klappa að loknu lagi...

þegar árin færast yfir, kaupa eins útivistarúlpur...

standa íbyggin á svip fyrir framan hip og kúl listaverk með krosslagðar hendur og hallandi höfuð...

segja að þeir hafi ekkert á móti nýbúum en þeir verði bara að aðlagast okkar menningu...

horfa á OC í stað þess að hlusta á Passíusálmanna á gufunni...

fara á Bónusvídjó í stað þess að lesa Eglu...

að eiga Laxness innbundinn inn í bókaskáp...

að panta soðna ýsu á Benidorm...

mæta á tónleika með æ, þarna tenórnum sem söng með Pavarotti...

kaupa árskort hjá líkamsræktarstöð...

sleppa hvítu hveiti og viðbættum sykri...

senda börnin sín í ungbarnasund, leikskóla, íþróttaskóla, tónlistarskóla, ballett, fótbolta, sumarbúðir, myndlistarnámskeið, lesblindugreiningu, rítalínmeðferð o.s.frv o.s.frv.

sjálfs er höndin hollust

Þegar ég kom heim, laugardagsnóttina, mætti ég nágranna mínum í heiftarlegu rifrildi við stelpu á miðjum stigaganginum...

...hefði verið vandræðalegt ef ég hefði ekki haldið á forláta eldhúsborði sem ég fann á heimleiðinni, rennblautu og drulluskítugu...

Góð redding verð ég að segja...en þetta þýðir að hvorki INGO né MELLAN fá að koma inn í eldhúsið okkar...þeim var nær!

Af parinu er annars fátt markvert að segja frá, rifrildið fjaraði út enda spillti ég eiginlega stemningunni með innkomu minni...

Mætti jafnvel segja að þarna hefði guðinn úr vélinni mætt í þetta stigagangsdrama sem var eflaust komið í einhverja blindgötu...

Fólk er hins vegar velkomið í kaffi og harðfisk hjá okkur brynjubræðrum.

í gær fór ég á almenningsklósett og gekk rakleiðis að miðskálinni og meig þar...

hvað segiði um það?